DST 96.80km
Teren 8.00km
Czas 04:30
V_AVG 21.51km/h
V_MAX 37.80km/h
Temperatura 29.0°C
Podjazdy 291m
Sprzęt VAMP-irek
Aktywność Jazda na rowerze

Moja przygoda z Green Velo dzień 1

Piątek, 27 lipca 2018 · dodano: 01.08.2018 | Komentarze 6

Jeździć po szlaku Green Velo było moim marzeniem od jakiegoś czasu. Bardzo chciałem ruszyć drogami i dróżkami tego szlaku, ale brakowało mi odwagi aby to jakoś ogarnąć, zorganizować. Od wielu lat mój minimalistyczny weekendowy urlop polegał na pojechaniu samochodem gdzieś w Polskę najlepiej na Warmię i Mazury i tam zrobić trzy wycieczki. Oczywiście jak pogoda by pozwoliła, bo jak nie to siedzenie na kwaterze.
Natomiast na szlak GV trzeba się dostać pociągiem zaplanować jakieś odcinki, różne kwatery, ograniczenia w pakowaniu do sakwy, a na koniec dostać się do miasta gdzie będzie czekał pociąg powrotny. No właśnie z tym, że nie czekał tylko odjedzie o określonej godzinie i nic nie będzie go obchodziło to, że może padał deszcz, była burza, nawałnica, awaria roweru itp….. pojedzie i tyle.
To wszystko powodowało, że jednak bałem się takiej wycieczki. Bałem, nie planowałem i nadal tylko marzyłem.
Marzyłem, aż do chwili kiedy to za planowanie naszych wycieczek zabrał się Waldek i mniej więcej równo rok temu oświadczył mi, że za rok (czyli dziś) ruszamy na Green Velo.
Mówię Oki, rok czasu wiele się zmieni, odwidzi mu się i nie ma co panikować.
Ale nie.
Nie Waldek.
Jak zaplanował to też do tego dążył.
Wybrał trasy, wybrał miasta, wybrał połączenia, zaproponował pierwszą kwaterę, Andrzej kolejne dwie zamówili zarezerwowali wsadzili w pociąg i …….. pojechałem na wielką przygodę. Tak wiem dla niektórych to Pikuś, dla mnie jak na razie wyprawa życia.
Oczywiście bałem się bardzo bo na ten weekend zapowiadali prawie trzydziestostopniowe upały, a oprócz tego burze, burze i jeszcze raz burze, deszcz i grad. Ale co było robić . Bilety kupione, kwatery zapłacone, chłopaki przygotowani i pełni optymizmu więc jedziemy.
Na początku naszej wycieczki przytrafiły się chłopakom pewne niespodzianki. Jeden urwał uchwyty od sakwy, drugi się skaleczył dość mocno w palucha. Zapowiadało się od samego początku rewelacyjnie. Czekałem tylko na to kiedy mnie coś dopadnie ( w sekrecie powiem, że mnie oszczędził pech).
Podjechał pociąg i jak tylko wsiadłem do wagonu rowerowego to wszystkie obawy zniknęły. Udzieliła mi się niesamowita atmosfera wagonu rowerowego, który był wypełniony po brzegi rowerami i ich właścicielami zmierzającymi na Green Velo. Jedni do Białegostoku, inni do Suwałk jeszcze inni do Augustowa, a my do Łap.
Dlaczego do Łap ???
Przecież tam nie ma GV!
Prawda. Nie ma. Ale jest Narwiański Park Narodowy i przeprawa kładkowo-pomostowa Waniewo – Śliwno. Niestety w tym roku przeprawa ta została zamknięta ze względu na remont. Dowiedzieliśmy się o tym trochę wcześniej, nie na miejscu, ale i tak nie zmieniliśmy planów rozpoczęcia trasy. Zmieniliśmy tylko plan trasy dnia pierwszego i odwiedziliśmy Dyrekcję Parku z wybudowaną tam kładka widokowa nad Narwią. W pociągu, kiedy każdy z nas mówił jakie i gdzie planuje swoją przygodę ze szlakiem, postanowił się do nas dołączyć Mateusz.
Łapy – wysiadamy. Pakujemy sakwy na rower i ruszamy.
Pogoda cudowna. Cieplutko słonko na niebie, ciepły wiaterek i przyjaciele w koło i na kołach
Bajka. I tyle.
Ruszamy do Kurowa, a następnie do Tykocina, gdzie Pani Struzikowa „Bocianowi” piwo nalewała….. pamiętacie w jakim filmie ???? hihihihi. Zamek też oczywiście odwiedziliśmy.
Po krótkiej przerwie na małe piwko i przeczekanie pierwszego jakże orzeźwiającego deszczu ruszamy w dalsza drogę. Kolejna przerwa zaplanowana została tuż przed wkroczeniem na Carską Drogę pod malutkim sklepem, gdzie przerwę również mieli inni rowerzyści podróżujący po Green Velo m.in. Lena i Grzegorz z którymi spotkaliśmy się na trasie jeszcze kilka razy. Szczególnie jedno ze spotkań podczas dnia drugiego pozostanie w mojej pamięci na długo. Ale o tym w następnej relacji. Teraz Carska Droga i otaczający ją Biebrzański Park Narodowy ostatni dzisiejszy odcinek dzielący nas od kwaterki w Goniądzu.
Ja nie potrafię opisać słowami tego co widzieliśmy z wieży widokowej i z pomostu, oraz jadąc samą drogą. Tym bardziej, że wcześniej spadł deszcz, niebo zasłało się chmurami, wzeszła leciutka mgiełka, lub tez ziemia parowała bo upał był duży. Po prostu nie potrafię. Tam trzeba być, zobaczyć i poczuć ta ciszę i otaczającą nas przyrodę.
Na kwaterę dotarliśmy około 18 i dalej cieszyliśmy się tym wszystkim.
Kwatera tuż przy Biebrzy z własna wieżą widokowa, polem namiotowym, domkami, ogniskiem … eeeeeee wszystkim co pozwala się cudnie zrelaksować, odpocząć i zapomnieć…………..o pewnych rzeczach, sprawach, problemach…….
Trasa: Łapy – Łupianka Stara – Kurowo – Pajewo – Radule – Leśniki – Saniki – Tykocin – Nieciece – Hermany – Łaś Toczyłowo – Stękowa Góra – Goniądz.

Foto:

To tylko połowa wagonu na rowery. Za plecami tak samo wygląda ten przedział © GOZDZIK

Kurowo i kładka nad rzeką Narew © GOZDZIK

Ta sama kładka - bardzo klimatyczne miejsce © GOZDZIK

Gdzieś na trasie © GOZDZIK

Tykocin i Alumnat © GOZDZIK

Zamek w Tykocinie © GOZDZIK

Przy Carskiej Drodze © GOZDZIK

Biebrzański Park Narodowy © GOZDZIK

Wieża widokowa © GOZDZIK

Biebrzański Park Narodowy © GOZDZIK

Carska Droga © GOZDZIK

Nasza kwatera © GOZDZIK

Nad Biebrzą - tuż przy kwaterze © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 110.00km
Teren 7.00km
Czas 05:19
V_AVG 20.69km/h
V_MAX 34.20km/h
Temperatura 30.0°C
Podjazdy 272m
Sprzęt VAMP-irek
Aktywność Jazda na rowerze

Uczestnicy

Pałac Malina

Niedziela, 22 lipca 2018 · dodano: 23.07.2018 | Komentarze 2

Do pałacu w Malinie planowałem wycieczkę jakieś trzy, cztery, a może i pięć lat wcześniej. Niestety nigdy nie udało się tam dotrzeć, choć w Kutnie się bywało. Dziś mogę spokojnie powiedzieć, że nie żałuję tego odwlekania, przesuwania planów odwiedzenia tego miejsca na kolejny sezon. To naprawdę wyszło na dobre.
Dlaczego?
A dlatego, że pałac ten do niedawna jeszcze był po pierwsze zamknięty, po drugie popadał w ruinę i zapomnienie, a ostatnio był niedostępny z racji prowadzonych prac remontowych, po których to miał się stać wytworna restauracją i hotelem.
Bardzo zacnie.
Tylko nauczony doświadczeniem wiem, że po takim remoncie objekty te staja się niedostępne dla zwykłego szarego turysty. Stają się zamkniętymi enklawami dla tych, co nie przyjeżdżają pod drzwi rowerem chyba, że Land Roverem.
Z jednej strony to oczywiście dobrze, bo pewnie wiele obiektów historycznych, zabytkowych udało się uratować, z drugiej strony no cóż „szaraczek” nie zobaczy.
Z takim właśnie nastawieniem zaplanowałem dzisiejszą wycieczkę, do której udało mi się namówić, chociaż bardziej pasuje określenie skusić Dominika.
Po drodze myślałem tylko o tym, aby zrobić szybka fotkę za ogrodzenia, (bo i z takim przypadkiem się spotkałem, że nie wolno robić zdjęć odnowionemu pałacowi) i chociaż namówić w recepcji kogoś na przystawieni stempla w książeczce PTTK, ale jak się nie uda to trudno zdjęcie wystarczy.
To ruszam do odwiedzenia jednego z największych pałaców w centralnej Polsce wzniesionego przez stolnika gostyńskiego Marcina Czajkowskiego na przełomie XVIII i XIX wieku oraz dokonanych późniejszych przeróbek, dobudowań itp. W czasie II WŚ pełnił funkcję szpitala dla żołnierzy niemieckich. Po wojnie mieścił się tu Dom Dziecka.
Po odrodzę nie może zabraknąć i innych ciekawych miejsc takich jak pałac w Stanisławowie, w Walewicach i zameczek w Sobocie, nie wspominając już brnięcia w kaczorach po pas, po tym jak, ktoś nam ( chyba podczas budowy autostrady) drogę zwinął. Na mapach była co prawda wyglądała na gruntówkę, szlakówkę ale była, a w terenie nie. Można więc rzec, że mieliśmy przygodę ooooo.
Czym bliżej naszego celu tym mocniej układam sobie plan rozmowy na wypadek jakby ktoś do nas chciał strzelać, że teren prywatny, że nie można, a gdzie wy tu tacy spocenie na salony itp.
Plan ułożony
Wchodzimy na teren… jedna fota, druga fota, rowery zostawiamy trzecia, a tu … nic cisza… dobrze jest.
Mówię do Dominika
- idę po pieczątkę może się uda…
- dobra popilnuję rowerów – odpowiada Dominik.
Wchodzę… no pięknie jest. Wszystko lśni czystością piękne tynki, ozdoby, stoły w jadalni przepięknie nakryte, wszystko z klasą elegancją. Zauważyłem panią, wiec bardzo grzecznie i milutko, aby nie spłoszyć pytam:
- przepraszam, czy nie sprawię kłopotu jak poproszę tylko o pieczątkę obiektu do książeczki turystycznej?
Pani odpowiada i uwaga, bo tu się zaczyna najlepsze.
- ależ tak oczywiście nie ma problemu tylko znajdę
I zaraz następuje pytanie:
- a może chciałby Pan zwiedzić obiekt pooglądać sale, komnaty, bibliotekę ze zbiorami i tak cały obiekt.
No powiem wam że w pierwszej chwili myślałem że Pani ze mnie żartuje i zaraz powie że jest to oczywiście dostępne, ale najpierw trzeba zapłacić za dobę hotelową.
Ale nie … tak nie było zapytałem tylko czy nie sprawimy tym kłopotu Pani i właścicielom.
Uzyskałem zapewnienie, że absolutnie nie.
Nie muszę chyba mówić, jaką radość sprawiło nam takie potraktowanie naszych skromnych osób. Wycieczka odkładana odwlekana, dziś myślałem że nawet na dziedziniec nie wejdziemy a tu taka niespodzianka. Pani zabrała ze sobą pęk kluczy i oprowadziła nas po miejscach wartych zobaczenia, opowiedziała nam o tym jak to dziś funkcjonuje, jak dzięki pasji i zaangażowaniu właścicieli powstało to dzisiejsze miejsce, jak trafiają tu cenne zabytki, książki, obrazy. Otworzyła nam zamknięte o tej porze pomieszczenia w piwnicy, na piętrze, na balkonie…. Nie no słuchajcie ja tam się czułem jak ważny gość. Pani odpowiedział nam na wszystkie nurtujące nas pytania.
Ja jestem pod wielkim ważeniem tego miejsca, ludzi, którzy to miejsce stworzyli na nowo i cały czas starają się o pałacowy klimat, o umieszczeniu tu zabytków i innych różnych przedmiotów z epoki pewnie też gdzieś uratowanych, oraz pod wielkim wrażeniem Pani Darii, która pewnie mimo innych obowiązków poświecił nam sporo czasu, przekazało dużo bezcennej wiedzy i sprawiła, ze czuliśmy się wspaniale.
Pani Dario, jeśli udało się Pani dotrzeć do naszej strony to jeszcze raz bardzo, bardzo dziękuję. A miejsce to na 100% będę polecał każdemu znajomemu na romantyczny weekend. Jako niebanalny pomysł na rocznicę ślubu, zaręczyn, poznania, pierwszej randki, pocałunku, walentynek czy czego tam jeszcze romantycznego można wymyślić. Właścicielom gratuluje, podejścia do tematu zabytku, pasji, zaangażowania i oczywiście personelu. Urzekło mnie to miejsce i tyle w temacie.
Zapachy wydobywające się z pałacowej kuchnie przypomniały nam, o tym, że pora obiadowa się zbliża i czas z salonów przesiąść się na nasze rumaki i ruszyć na łowy.
Łowy odbyły się w centrum Kutna.
Najedzeni, napojeni i prawie wypoczęci ruszamy w drogę powrotną.
W domku mała kawka, ciasto, chwila odpoczynku i muszę pożegnać się z Dominikiem, który postanawia wrócić do domu rowerem. Blisko 80 kilometrów ma chłopak jeszcze do przejechani i bardzo mocno go w tym wspieram. Ja niestety w domu padłem.
Bardzo fajna wycieczka, choć teren płaski i już dość dobrze znany. Niesamowicie miłe zaskoczenie w Pałacu, piękna pogoda dobre towarzystwo czego chcieć więcej…????
Może więcej takich dni w roku ????
Dobra było super.
Dominiku dziękuję ci za towarzystwo.
Pani Dario pozdrawiamy serdecznie.

Trasa Głowno – Władysławów Bielawski – Stanisławów – Wojewodza – Gaj – Walewice – Sobota – Wola Kałkowa – Orłów – Mateuszew Szewce Owsiane – Krzyżanówek – Krzyżanów – Stara Wieś – Malina – Kutno – Zawady – Krzyszanów – Szewce Owsiane – Mateuszew – Orłów – Borów – Bielawy – Zgoda - Helenów – Głowno

Foto

Pałac w Malinie © GOZDZIK

Pałacowe wnętrza © GOZDZIK

Pałacowe wnętrza © GOZDZIK

Pałacowe wnętrza © GOZDZIK

Pałacowe wnętrza © GOZDZIK

Pałacowe wnętrza © GOZDZIK

Na obiadowych łowach w Kutnie © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 94.70km
Teren 48.00km
Czas 05:22
V_AVG 17.65km/h
V_MAX 39.10km/h
Temperatura 31.0°C
Podjazdy 455m
Sprzęt GIANT TALON
Aktywność Jazda na rowerze

Uczestnicy

Szlakiem Partyzanckim im. "Hubala"

Niedziela, 10 czerwca 2018 · dodano: 11.06.2018 | Komentarze 5

Jakiś czas temu, a dokładnie na początku roku, wymyśliłem sobie wycieczkę „Szlakiem Partyzanckim im. Hubala”. Kawałek tego szlaku między Tomaszowem, a Spała pokonaliśmy w zeszłym roku w ramach podobnej wycieczki tylko, że ścieżką edukacyjno-historyczną „Śladami Oddziału majora Hubala”, oraz innej jeszcze wycieczki w okolicach Tomaszowa. Oczywiście na pewnym odcinku i ścieżka edukacyjna i szlak pokrywają się i będzie mały „dubelek” tego odcinka, ale uważałem że podczas dzisiejszej wycieczki należy odwiedzić szaniec majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”.
A dlaczego tak uważałem ?????
A dlatego, że mój pomysł, mój plan na wycieczkę trafił na bardzo podatny grunt rowerowy i zamiast pokonywać trasę w dwie trzy no może góra cztery osoby (tak sobie marzyłem, aby choć tylu rowerzystów namówić) to pokonywałem go w zacnym 12 osobowym towarzystwie. W najbardziej pozytywnych snach nie marzyłem o tym, aby na starcie zjawiło się aż tylu wspaniałych i pozytywnie zakręconych rowerzystów. To dla mnie był naprawdę bardzo duży zaszczyt i przyjemność. I właśnie dlatego miejsce zwane szańcem Hubala było tak ważne.
Tylko tak, wymyśleć wycieczkę to jedno.
Drugie to ją dobrze zorganizować, czyli: fajne ciekawe miejsca, postoje, obiadek, aby trasa była ciekawa i jej nie pomylić itp.
A teren nie mój.
Dlatego miałem nadzieję, że pomocną dłoń uzyskam od Karoliny, która będzie naszym przewodnikiem po tomaszowskiej ziemi. Nie myliłem się. Karolinka została naszym głównym przewodnikiem i całą grupę przeprowadziła ścieżkami, leśnymi duktami, piachami i asfaltami od atrakcji do atrakcji głównym szlakiem partyzanckim z pysznym obiadkiem włącznie. Oczywiście nie obyło się bez małych kłopotów związanych ze złapaniem gumy, zerwaniem łańcucha, małym błędem nawigacyjnym, ale to wszystko, czyli to co fajne, miłe, ciekawe i przyjemne oraz to co nie fajne, nie miłe, awarie, pomyłki wpływają na to, że wycieczka jest przygodą jest zabawą i na chwilkę można oderwać się od kłopotów dnia powszedniego. A jeśli to wszystko robi się w grupie osób, z którymi czas upływa w iście sielankowej atmosferze, z którymi bardzo przyjemnie pokonuje się wszystkie niedogodności i afrykański upał hihihi to dzień należy uważać za mega udany.
I taki właśnie był za co wszystkim czyli : Tymoteuszka, Skowronek, Adii, Parker Zbyszko61,Domino83, Skowronkowy Rafał, Cioran, sti14, Piotrek i Rafał bardzo bardzo dziękuję.
Teraz można myśleć o przejechaniu kolejnego fragmentu szlaku, ale może to już za rok, aby co niektórzy zapomnieli o tym że było sporo piachu na szlaku, którego bardzo nie lubią hihihihi.

Trasa: Spała - Inowłódź - Zakościele - Lęg - Mysiakowiec - Ponikła - Kozłowiec - Anielin - Studzianna - poświętne - Radzice Małe - Werówka - Drzewica - Jelnia - Międzybórz - Libiszów - Buczek - Dęba - Dęborzeczka - Inowłódz - Spała.

Foto

Bunkier tuż przy nowej DDR ze Spały do Inowłodza © GOZDZIK

Inowłódz i Kościół św. Idziego © GOZDZIK

Na bujanym moście........ © GOZDZIK

Szaniec majora "Hubala" © GOZDZIK

Zamek w Drzewicy © GOZDZIK

Gdzieś po drodze gdy myśleliśmy tylko o sklepie...... © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 120.00km
Teren 10.00km
Czas 06:00
V_AVG 20.00km/h
V_MAX 37.40km/h
Temperatura 13.0°C
Podjazdy 488m
Sprzęt GIANT TALON
Aktywność Jazda na rowerze

Uczestnicy

Skowronki w Głownie dzień pierwszy - Rawa Mazowiecka

Sobota, 19 maja 2018 · dodano: 21.05.2018 | Komentarze 2

Można już powiedzieć, że przyjazd Skowronków do Głowna to cykliczna impreza, na która czekam cały rok. Oczywiście plus/minus cały rok, bo te wizyty wypadają raz w maju, raz czerwca, a i w lipcu się zdarzyły. Tym razem wizyta wypadła w maja. Pech chciał, że w tygodniu przed przybyciem Darii i Rafała cały tydzień deszcz lał niemiłosiernie. A że nasze plany sobotniego rowerowania zakładały penetrację Puszczy kampinoskiej to byliśmy dość mocno zaniepokojeni, czy aby na 100% da się przejechać trasą, jaką zaplanowałem. Nie lepiej przedstawiała się perspektywa niedzielnej wycieczki do PKWŁ. W tygodniu, bodajże w czwartek podali w informacjach, że Brzeziny zostały całkowicie zalane, a to bezpośrednie okolice PKWŁ. Niby prognozy pogody zapowiadały weekend całkiem znośny, a już na pewno bez deszczu, to jednak woleliśmy nie sprawdzać czy okolice Zaborowa Leśnego są na bank przejezdne. Dlatego postanowiliśmy na szybko zmienić plany, co do miejsca wycieczki i rodzaju nawierzchni. Padł więc pomysł odwiedzenia Rawy Mazowieckiej, a dokładnie ruin zamku książąt mazowieckich.
Sobota ranek – pobudka, szybka wizyta w sklepie, śniadanko… słonko świeci, choć jest rześko ….. po śniadanku wskakujemy na rowerek i w drogę … i…… i ktoś wyłączył słonko a dokładnie zasłonił szczelnie chmurami. Oooooo to już nie moje klimaty wycieczkowe. Jest chłodno, wietrznie i zero widoku słonka. Humoru, więc nie mam. A do tego cały czas (od początku maja) boli mnie gardło. Całe szczęście, że są ze mną Daria i Rafał, bo inaczej chyba bym zawrócił do domu i tyle. A tak wycieczka się odbyła, humorek wrócił, o niedomaganiach zdrowotnych zapomniałem a i nawet w drodze powrotnej słonko towarzyszyło nam przez cały czas.
Niestety, kolejny raz nie udało się wejść na wieże zamkowa. Otwarta będzie od przyszłego tygodnia. Trudno co robić.
Za to nad zalewam Tatar zjedliśmy naprawdę przepyszne gofry. Dobrze wypieczone z duża ilością dżemu i polewy pycha. Może, dlatego że jeszcze nie ma sezonu i ludzi nie ma i był czas na ich dobre wypieczenie, ale fakt jest faktem, że były pyszne.
W drodze powrotnej podjechaliśmy jeszcze do Boguszyc, aby tam spróbować wejść do kościółka z XVI wieku, ale niestety był zamknięty. Więcej planów zwiedzania na dziś nie było, tak wiec obraliśmy najkrótsza, ale jednak „boczną” drogę w kierunku domu. Niestety nasze prośby nie zostały wysłuchane i wiatr, który dość mocno pomagał nam w kierunku na Rawę, nie zmienił się i w kierunku na Głowno odebrał to co nam dał. A nawet bym powiedział, że jeszcze więcej, bo już jakieś 10 km przed domem to nawet nie miałem już siły siedzieć na siodełku, a co tu mówić o pedałowaniu i utrzymaniu koła.
Dobrze że Daria i Rafał zaczekali na mnie troszkę przed Głownem i do mojego miasta wjechaliśmy razem hihihi. Oczywiście pierwsze słowa w domu na miejscu to były :
- A po co mi to jeżdżenie na tym rowerze, po co mi te męki.
Ale po zjedzeniu dobrej kolacji i powspominaniu dzisiejszej wycieczki wszystko wróciło na właściwe tory i mogliśmy już planować dzień następny. A dzień następny zapowiadał się jeszcze lepiej niż dzisiejszy. I to pod dwoma względami. Pierwszy to pogoda. Słoneczny, ciepły i przyjemny dzionek, a drugi to spotkanie z nowymi kolegami z BS. Okazuje się, że domino83 i Tycjan bardzo chętnie się z nami spotkają, poznają i wspólnie przemierzy szlaki Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich.
I z takimi wieściami i nadziejami na dzień jutrzejszy poszliśmy spać.

Trasa: Głowno – Borki – Zawady – Kuźmy – Trzcianka – Lipce Reymontowskie – Słupa – Gzów – Janisławice – Borysław – Michowice – Wysokienice – Złota – Zawady – Boguszyce – Rawa Mazowiecka -Zarzecze – Boguszyce – Stare Byliny – Łochów – Wola Naropińska – Wolica – Władysławów – Gutkowice – Jankowice – Mościska – Góra – Jeżów – Przyłęk Duży – Kobylin – Kołacin – Koziołki – Nagawki – Dmosin – Osiny – Głowno.

Foto:

Gdzieś na trasie © GOZDZIK

Ruiny Zamku książąt mazowieckich w Rawie Mazowieckiej © GOZDZIK

Rawa Mazowiecka i ruiny zamku © GOZDZIK

Kościółek w Boguszycach © GOZDZIK

Sielskie krajobrazy © GOZDZIK

Mmmm kiedyś chyba trzeba będzie się wybrać tym szlakiem © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 109.40km
Teren 1.00km
Czas 04:49
V_AVG 22.71km/h
V_MAX 36.20km/h
Temperatura 12.0°C
Podjazdy 284m
Sprzęt VAMP-irek
Aktywność Jazda na rowerze

Do Kutna Szlakiem Bitwy Nad Bzurą

Środa, 2 maja 2018 · dodano: 06.05.2018 | Komentarze 7

Nadszedł w końcu wyczekiwany z utęsknieniem długi majowy weekend. Pogodę na ten czas sielanki zapowiadano całkiem miłą. Ciepło, słonecznie czasami wiosenna burza ma przejść i tyle. Dlatego, nie mogło się w ten radosny czas obyć bez jakiejś wycieczki rowerowej. Co prawda dziś (niedziela), kiedy opisuję tą wycieczkę wiem, że środa (dzień wycieczki) była najchłodniejszym dniem całej mojej majówki, to i tak było bardzo fajnie na trasie.
W drogę do Kutna „Szlakiem Bitwy nad Bzurą” wybrałem się z Andrzejem. Tu trzeba zaznaczyć że w okolicach Kutna – Piątku są dwa szlaki Bitwy nad Bzurą. Pierwszy z nich, ten wokoło Piątku przejechałem w 2015 roku (http://gozdzik.bikestats.pl/1345724,Szlak-Rowerowy-Bitwy-nad-Bzura.html.) Dziś nadszedł dzień przejechani drugiego szlaku tak samo nazwanego z miejscowości Orłów do Kutna.
Cóż można powiedzieć o tym szlaku?????
Oprócz tego, ze jest wyznaczony to właściwie nic. No bo o ile na trasie szlaku tego w okolicach Piątku można spotkać tablice informacyjne, opisujące czy to miejscowość czy też jakieś wydarzenie związane z Bitwa nad Bzura, to ten dzisiejszy - Kutnowski nie ma nic. Po prostu jest i tyle. Nawet oznaczenia są już mocno wyblakłe. Atrakcji czy też jakiś innych zabytków, ciekawych miejsc na trasie nie ma. Oczywiście nie mówię tu o samych miejscowościach Orłów i Kutno. Bo to są ważne miejscowości dla samego szlaku. W Kutnie mieści się muzeum Bitwy Nad Bzura, a w okolicach Orłowa miały miejsca same wydarzenia wojenne określane mianem Bitwy nad Bzurą. Ale to co pomiędzy nimi to tylko płaski asfalt i widoki na kwitnące pola rzepaku. Gdyby nie to ze był ze mną Andrzej z którym można było pogadać na ciekawe tematy, pomyśleć o planach na kolejne wycieczki, to właściwie wycieczka bez historii. Po prostu się odbyła i koniec tematu.

Trasa: Głowno – Zgoda – Bielawy – Borów – Orłów – Konstantynów – Szewce Nadolne – Szewce Owsiane – Łęki Kościelne – Młogoszyn – Siemienice – Marcinów – Malewo – Mieczysławów – Nagodów – Kutno – Zawady – Krzyżanów – Szewce Nadolne – Mateuszew – Orłów – Borów – Janinów – Gosławice – Stary Waliszew – Boczki Domaradzkie – Ziewanice – Głowno

Foto:

Pomnik w Orłowie © GOZDZIK

Orłów - Pomnik © GOZDZIK

Gdzieś na trasie © GOZDZIK

Kutno - Muzeum Bitwy Nad Bzurą © GOZDZIK

Muzeum Bitwy Nad Bzurą - Kutno © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 70.80km
Teren 36.00km
Czas 04:16
V_AVG 16.59km/h
V_MAX 48.40km/h
Temperatura 23.0°C
Podjazdy 551m
Sprzęt GIANT TALON
Aktywność Jazda na rowerze

Uczestnicy

Na Jurajskich Szlakach

Niedziela, 22 kwietnia 2018 · dodano: 23.04.2018 | Komentarze 6

Piach, kamienie, pot i pod górkę.
To w dużym skrócie charakterystyka trasy dzisiejszej wycieczki.
Można by sobie zadać pytanie :
Czy właśnie po to jeżdżę 200 km od domu aby doświadczyć jazdy w takich mało komfortowych i sprzyjających warunkach terenowych ??????

TAAAAAAAAAAAAAAKKKKKKK, zdecydowania, bezapelacyjnie TAK.
Dla takich ścieżek, dla takich szlaków, dla takich widoków, dla takich atrakcji, dla takich miejsc i przede wszystkim dla takiej kompanii warto zrywać się po 4 i gnać pod Częstochowę, a dokładnie tym razem do Janowa.

Dzisiejsza wycieczka była już przez Rafała opracowana od jakiegoś czasu, chyba od lutego. Trasa wycieczki była tak ułożona abyśmy my (Andrzej i ja), jako goście mogli zobaczyć jak najwięcej ciekawych miejsc, poznać nowe zakątki jury oraz pojeździć po typowych jurajskich szlakach, drogach, dróżkach i leśnych duktach.
Zbiórkę całej ekipy Daria i Rafał wyznaczyli na godzinę 9.00 w Janowie.
Na zbiórce stawili się : Daria, Rafał, Adii, Arek, Cioran, Parker, Zbyszek, Andrzej i ja.
Po serdecznym przywitaniu i poznaniu się z nowymi kolegami ruszyliśmy w trasę.
W pierwszej kolejności jedziemy do Parku Krajobrazowego Stawki, który przywitał nas taką ilością zieleni, że naprawdę nie mogłem się napatrzeć. Wszędzie było zielono na drzewach, na konarach, na pniach, na ziemi i na wodzie. Biorąc pod uwagę to że park ten jest najmniejszym parkiem krajobrazowym w naszym kraju to zieleni miał chyba najwięcej hihihi. Nie mogło oczywiście obyć się bez chwili zatrzymania w tym miejscu.
Następnie ruszamy w dalsza drogę odwiedzając Niebieskie Źródła i kamieniołom w Sygontce, a potem odwiedzamy Bystrzanowice Dwór ( mogiła żołnierzy AK oraz dwór). Tu chwila zadumy, odpalenie znicza i dalej w drogę. I tu trzeba się chwilę zastanowić czy to, czym jechaliśmy ma jeszcze statut drogi, szlaku czy może już mini wąwozu. Dwie równoległe i bardzo głęboki kolejny wyryte przez traktor, a miedzy nimi wysuszone na skałę nierówności takie, że ledwo dało się jechać. Całe szczęście, że wysuszone, bo jakbyśmy tam trafili po deszczach lub po roztopach to raczej na rowerach nie byłoby szansy przejechać. Odcinek trudny, wymagający, ale jak że uroczy i zapadający w pamięć. A przecież o to chodzi, aby po każdym wyjeździe zostawały wspomnienia prawda.
Po tych wertepach przyszedł czas na bardziej przyjemne odcinki dzisiejszej trasy, którymi dojechaliśmy do Bobolic, a następnie do Mirowa na obiadek. Gdy już akumulatory zostały podładowane, a dalsza część rasy uzgodniona w najmniejszych szczegółach to ruszyliśmy w drogę do Żarek odwiedzając najpierw wzgórze Parchowatka, na którym znajduje się bunkier oraz rozpościerają się niesamowite widoki na cała okolicę. A że pogoda była przepiękna, więc i widoki równie piękne były. W Żarkach odwiedziliśmy miejsce targowe, na którym znajdują się zabytkowe stodoły, a nieopodal tej miejscowości, a może i właściwie jeszcze w jej granicach znajduje się Źródełko Spod Brzozy. Tez bardzo urocze i sympatyczne miejsce. Odwiedzenie tego spokojnego, miłego i sympatycznego miejsca miało chyba na celu wyciszenie i wywołanie w nas uczucia relaksu i spokoju przez odcinkiem trasy pod tytułem: piach pot i łzy, a jeszcze kamienie i oczywiście …. Pod Górkę…..
No cóż, ale tak samo jak poprzednio po trudach przejazdy przez ten teren po zastanowieniu się – a po co mi to wszystko, nie lepiej w domu z piwkiem siedzieć ? Przychodzi przerwa, odpoczynku chwila i radocha z pokonania tych utrudnień i kolejnej porcji cudownych wspomnień. Bo każdy pokonany centymetr, każda przeżyta sekunda to już wspomnienie i historia.
Skoro już nawiązałem do tych sekund uciekających, to właśnie uciekły nam gdzieś nie sekundy, a wspólnie spędzone na rasie dzisiejszej wycieczki godziny. Nie wiadomo jak i kiedy a ty czas myśleć o drodze powrotnej. A w niej odwiedziliśmy jeszcze tylko Kamieniołom Warszawski oraz pałac w Złotym Potoku.
I to by było na tyle.
Nie wiem, ale dla mnie te 7 godzin spędzonych na jurajskich szlakach w takim fajnym towarzystwie minęły jak z bicza strzelił. Dopiero, co ruszaliśmy rano w trasę, a tu już jesteśmy z powrotem na miejscu zbiórki i pakujemy rowery do samochodów. Jeszcze tylko chwilka pogaduszek, uśmiechów, uzgodnienia dalszych planów na kolejne wycieczki i do domu.
Pożegnania nadszedł czas.
Daria, Rafał bardzo dziękujemy za przygotowanie rasy z tyloma atrakcjami.
Bardzo dziękuję całej ekipie dzięki które było miło, wesoło, sympatycznie i wspomnienia zostaną na wiele, wiele lat.
Mam nadzieję, że jeszcze na jakieś wspólnej wycieczce się spotkamy.

Trasa Janów – Śmiertny Dąb – Okrąglik - Sygontka – Sieraków – Bystrzanowice – Bystrzanowice Dwór – Gorzków Stary – Mzurów – Niegowa – Bobolice – Mirów – Żarki – Jaroszów – Suliszowice – Siedlec – Bogdanów – Złoty Potok – Janów

Foto:

Przy Niebieskich Źródłach © GOZDZIK

Sygontka - Kamieniołomy © GOZDZIK

Przy mogile żołnierzy AK © GOZDZIK

Bystrzanowice Dwór - Dwór © GOZDZIK

Andrzej i dość ciężka droga do Mzurowa © GOZDZIK

Ta sama ciężka droga... nic się nie zmieniła hihi © GOZDZIK

Zamek w Bobolicach © GOZDZIK

I w Mirowie © GOZDZIK

Widok z Parchowatki © GOZDZIK

Ekipa na trasie © GOZDZIK

Żarki - zabytkowe stodoły © GOZDZIK

Na jurajskich szlakach © GOZDZIK

Kamieniołom Warszawski © GOZDZIK

Kamieniołom Warszawski © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 110.00km
Teren 33.00km
Czas 05:51
V_AVG 18.80km/h
V_MAX 38.80km/h
Temperatura 10.0°C
Podjazdy 283m
Sprzęt GIANT TALON
Aktywność Jazda na rowerze

Wyszków zdobyty

Sobota, 7 kwietnia 2018 · dodano: 08.04.2018 | Komentarze 5

I w końcu przyszedł dzień na który zaplanowaliśmy tegoroczne oficjalne rozpoczęcie sezonu rowerowego 2018. Trasa wytyczona i opracowana przez Waldka, a przez nas zaakceptowana prowadziła z Nieporętu do Wyszkowa, a powrót przez Serock. Czyli można powiedzieć że wycieczka była dookoła zalewu zegrzyńskiego rozszerzona o kawałek rzeki Bug i jej rozlewiska. Rozlewiska te w jednym miejscu zmusiły nas do zmiany trasy bo szlak był mało przejezdny a w drugim miejscu do zawrócenia z trasy i wybranie wariantu jazdy wzdłuż drogi S8. Droga do Wyszkowa to głównie jazda terenowa gdzie było trochę piachu, trochę dróg gruntowych oraz duuuuuuużo wody wkoło jak i na podmokłych szlakach biegnących przez łąki. Nie powiem bo bardzo ciekawa trasa. Na pierwsze 42 km było 28 km po właśnie takim terenie, który dość mocno nas zmęczyły.
Nas to dużo powiedziane raczej trzeba powiedzieć że mnie zmęczyły …. Cóż wyszło moje nieprzygotowanie do rozpoczęcia sezonu. Dobra aby mieć to już za sobą powiem że końcówkę to już mocno cierpiałem i odstawałem od Andrzeja i Waldka.
Trochę mi wstyd bo nawet mi się marudzenie włączyło typu : za dużo dość trudnego terenu jak na tak długą trasę, albo: niepotrzebnie robiliśmy to kółeczko rzeki Rządza.
No cóż wynikało to tylko i wyłącznie z tego że sił brakło bo trasa, teren, widoki wszystko było pierwsza klasa.
Jeszcze trochę mi nie pasował zimny wiatr i pomimo tego że słoneczko pięknie świeciło czułem mały niedosyt ciepełka.
Marudziłem co ?????
Kurcze to tak tuż przed 50-tką się ma potem ponoć już jest oki i wszystko jest wspaniałe.
Prawda to ?????? :-)))))))))))))))))
Pierwsza cześć naszej wycieczki była pod patronatem wody i wiatru w twarz i jazdy terenowej. Druga cześć to trasy to większość, a właściwie sam asfalcik i tym samym znacznie większe tępo jazdy oraz inny krajobraz. Jednak nie było zbyt wiele czasu aby go podziwiać, bo niestety byłem troszkę ograniczony czasowo z powrotem do domu, a pierwsza część trasy zebrała nam dużo czasu i byliśmy w dużym, że tak powiem niedoczasie.
Na sam Serock i Zegrze też zabrakło czasu… eeeeee to wszystko miało wyglądać troszkę inaczej…..ale musiałem być w domu około 18.00 …..taki los. Mogę tylko podziękować chłopakom że wiedzą o co chodzi i to zaakceptowali.
Dziękuję.
No cóż …. Wyszków zdobyty. Mimo przeciwności przyrody udało się go zdobyć. Nie tak jak Pułtusk przez 10 …..eee więcej lat niezdobyty bo wiatr przeszkadzał, bo to droga pomylona, bo to czasu brakło. Przyczółek do kolejnej fajnej (mam nadzieje) wycieczki zdobyty. Teraz można planować trasę Wyszków – Brok – Treblinka.
A dziś wycieczka superowa.
Bardzo Wam Panowie dziękuję.
Teraz tylko czekać na koniec lipca i ruszać szlakiem Green Velo.

Trasa: Nieporęt – Białobrzegi – Rynia – Borki – Stare Załubice – Wolica – Myszyniec – Dąbrowa – Kuligów ( cały czas wałami tuż przy wodzie) – Stasiopole – Kowalicha – Marianów - Dręszew – Słopsk – Niegów – Ślubów – powrót do Niegowa – Lucynów – Wyszków – Rybienko Stare – Rybno – Tulewo – Kręgi – Somianka – Barcice – Jackowo Dolne – Janki – Popowo Kościelne – Gosiorowo Duże – Łacha – Wierzbica – Serock – Zegrze – Zegrze Południowe – Nieporęt.

Foto:

Rządza w okolicy Wolicy © GOZDZIK

Rządza i troszkę wyspy Euzebia © GOZDZIK

Na szlaku przed Kuligowem © GOZDZIK

Rozlewiska Bugu - gdzieś na trasie © GOZDZIK

Wyszków już na wyciągniecie ręki © GOZDZIK

Wesoła ekipa na punkcie widokowym w Wyszkowie - od lewej Waldek, Goździk, Andrzej © GOZDZIK

Rybieno Stare pałac z 1875 roku © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 57.20km
Teren 30.00km
Czas 03:28
V_AVG 16.50km/h
V_MAX 32.60km/h
Temperatura 7.0°C
Podjazdy 218m
Sprzęt GIANT TALON
Aktywność Jazda na rowerze

W wodzie, błocie i śniegu do Puszczy Mariańskiej

Sobota, 10 marca 2018 · dodano: 11.03.2018 | Komentarze 4

No dobra trochę z tym śniegiem to popłynąłem. Nie było go… nie było go za wiele…. Dobra trochę tylko… odrobina gdzieniegdzie w cieniu i lesie. Ale błota i wody było bo same szprychy. To wszystko było nieważne.
Najważniejsze było to, ze dziś oficjalnie i bezwarunkowo otwieramy sezon rowerowy 2018.
Już bardzo mi brakowało takich wycieczek, wypraw, wspólnych wyjazdów gdzie i po coś.
Ja wiem można to przecież robić przez cały rok.
W zimie i zimnie.
Ale ja nie potrafię.
Podziwiam i szanuję, ale to nie dla mnie.
Dlatego z niecierpliwością zawsze czekam na pierwsze marcowe słoneczne i ciepłe dni. Takie właśnie jak dziś. Nie ważne, ze błota było po same kokardy. Ciuchy uwalone masakrycznie. Kolor roweru…. Ciemno szary, beżowy… a właściwie to błotnisty.
To wszystko nie miało znaczenia.
Dziś po prawie 6 miesiącach mogłem spotykać się z Andrzejem i wspólnie penetrować Puszczę Bolimowską.
Oczywiście przyznaję rację Andrzejowi, że pomysł na rozpoczęcie sezonu w Puszczy Bolimowskiej to był kiepski pomysł. Utwierdziła mnie w tym przekonaniu również i moja żona, która stwierdziła ze te ciuchy to sobie sam w misce najpierw upiorę, a nie do pralki właduję.
Dobra zgadzam się macie racje.
Ale co z tego hihihihihi……….. nic mi nie zabrało radochy (nawet bolący tyłek) z faktu, że się zaczęło.
Bardzo się cieszę.
Żałuję, że nie mógł z nami pojechać też Gołąbek, ale praca to praca. Następnym razem się uda.
Dziś wycieczka do Puszczy Mariańskiej, to znaczy do Puszczy Bolimowskiej, ale w niej znajduje się miejscowość o nazwie Puszcza Mariańska. Nie będę opisywał jak bardzo to miejsce przesiąknięte jest z historią istnienia ostatniej ostoi Turów na świecie, historią związaną I WŚ, historią oddziału partyzantów Bolesława Kieresińskiego, z ciekawą fauną i florą, rzeką Rawką itp. To wszystko można przeczytać w dużo lepszej formie w Necie.
Nas Puszcza Mariańska przyciągnęła ze względu na przekaz związany z Janem III Sobieskim, który to jako hetman wielki koronny odwiedził to miejsce w czasie wyprawy przeciwko Turkom. Dokładnie było to 10 sierpnia 1683 roku. Co prawda świętej lipy pod którą odpoczywał i przyśniła mu się wiktoria wiedeńska już nie ma, ale miejsce pozostało i musiałem je odwiedzić. Posiedzieliśmy sobie z Andrzejem w ciszy i spokoju przed drewnianym kościółkiem pw. Michała Archanioła, a właściwie tego co po nim zostało po pożarze z 1993 roku.
Potem ruszyliśmy w drogę, co prawda nie pod Wiedeń, ale też ciekawą. Bo drogę która choć powrotna to rozpoczynająca sezon rowerowy 2018.

Trasa: Nieborów – Budy Grabskie – Bartniki – Radziwiłłów – Budy Zaklasztorne – puszcza Mariańska – Budy Zaklasztorne – Radziwiłłów – Grabina – Bartniki - Budy Grabskie – Piaski – Nieborów

Foto:

Zimowa Polana Siwica © GOZDZIK

Na szlaku w Puszczy Bolimowskiej © GOZDZIK

Tablica informacyjna............. © GOZDZIK

i sam cmentarz © GOZDZIK

Naprawdę było ciekawie © GOZDZIK

Puszcza Mariańska © GOZDZIK

Kościółek, a właściwie to co z niego zostało. Kościółek datowany jest na 1674 rok © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 84.50km
Teren 30.00km
Czas 04:50
V_AVG 17.48km/h
V_MAX 34.80km/h
Temperatura 18.0°C
Podjazdy 942m
Sprzęt GIANT TALON
Aktywność Jazda na rowerze

Uczestnicy

Góry dwie.........

Sobota, 30 września 2017 · dodano: 02.10.2017 | Komentarze 4

….. a miały być cztery : Diabla Góra, Bąkowa Góra, Majowa Góra i Góra Chełmo

Niestety uciekający z prędkością światłą czas nie pozwolił nam na realizację całego naszego planu wycieczki. Ale powiem szczerze , że to i tak super się udało, bo patrząc na pogodę w miesiącu wrześniu i nieustanie lejący deszcz t omiałem ogromne obawy czy w ogóle się uda spotkać i pojeździć. A tu proszę, jaka niespodzianka. Pogoda wymarzona, chociaż powietrze ostrawe.

Na miejsce spotkania wyznaczyliśmy Przedbórz. Tu na zbiórce stawiła się Daria oraz Rafał i Andrzej.
Początek zapowiadał się całkiem dobrze.
No może troszeczkę gdzie nie gdzie zboczyliśmy z dróżki lub pojechaliśmy nie tą drogą, co trzeba było, ale generalnie na pierwszy bufet, który był zaplanowany na Diablej Górze dotarliśmy w miarę sprawnie. Sprawnie na tyle na ile pozwalał leśny teren, bo właściwie cała droga od Przedborza wiodła przez lasy. Miało to oczywiście swój urok, bo i przyjemnie się jechało, las pachniał grzybami, a same grzyby wyrastały pod kołami, ale niestety czas uciekał. Dlatego już tu zrezygnowaliśmy z części trasy i nie jechaliśmy w kierunku Trzech Morg tylko liczyliśmy na to, że przez Pilicę przeprawimy się w miejscowości Faliszew, gdzie na mapie jest zaznaczony Łódzki Szlak Konny. A jak jest zaznaczony to może i rowerem się jakoś przeprawimy w tym miejscu, bo może płytko jest, bo może jakaś kładeczka, albo rzeka wąska i się uda……
Niestety nic bardziej mylnego. Generalnie nie mam pojęcia jak tędy można na koniu się przeprawić, bo jak dla mnie to i bardzo głęboko i szeroko i nurt ostry. No chyba, że może kiedyś był tu jakiś mały prom bo na obu brzegach takie jakieś miejsca wypłaszczone były. Generalnie w tym właśnie miejscu legła w gruzach nasza kolejna miejscówka do odwiedzenia. Nie było bowiem szans na to, aby wyrobić się z czasem i z Przedborza jechać do Bąkowej Góry, a potem na Chełmo.
Po nieudanej próbie sforsowania Pilicy ruszyliśmy, więc do Przedborza, a następnie do rezerwatu Góry Chełmo. Bardzo mi zależało na odwiedzeniu właśnie tego miejsca. Jest ono niezwykłe i trochę tajemnicze.
Oto opisu ze strony internetowej zamkilodzkie.pl :

Góra Chełmo to najwyższe wzniesienie Wzgórz Radomszczańskich (323 m n.p.m.). Na jej szczycie zachowały się pozostałości grodu datowanego na X-XI wiek. Grodzisko otacza potrójny pierścień wałów ułożonych z bloków wapiennych. Na północnym stoku wzgórza znajdują się dawne kamieniołomy o ścianach sięgających 10 metrów.
Górujące nad okolicą wzniesienie zawsze rozbudzało wyobraźnię i tworzyło legendy. Kiedyś było to też miejsce kultu pogańskiego. Podanie głosi, że w wykutych w piaskowcu komnatach śpi św. Jadwiga Śląska z rycerzami. Szczęśliwcy mogą zobaczyć dzielnych wojowników, gdy ćwiczą sztuki walki na szczycie góry. Można też dowiedzieć się kiedy dokładnie to następuje. Informację można odczytać na korze dębu rosnącego w lesie na Górze Chełmo. Jednak tylko w czwartek, podczas nowiu. W kościele mariackim w Krakowie wisi żebro jednego z chełmskich wielkoludów. Kiedy się ostatecznie rozpadnie, wtedy rycerze powstaną do prawdziwej walki.
Kolejna legenda mówi, że Góra Chełmo połączona jest podziemnym tunelem z Bąkową Górą. Na wzniesieniu utworzony został rezerwat leśno-archeologiczny „Góra Chełmo”, chroniący las, oraz grodzisko.

Pozwoliłem sobie na przytoczenie dokładnego opisu bo jest zwarty, krótki i oddaje charakter tego miejsca. Tam naprawdę było tajemniczo. Natomiast o podjeździe na sam szczyt nie będę wspominał….. powiem tylko tyle, że góra odcięła mi tlen i moc w nogach całkowicie hihihihi.
Po chwili spędzonej w samym sercu grodziska podjechaliśmy jeszcze do kamieniołomu, a następnie mieliśmy się udać czerwonym szlakiem do Masłowic i dalej tym samym szlakiem do Przedborza. Niestety pewne okoliczności ponownie zmusiły nas do zmiany i tego na szybko wymyślonego zastępczego planu.
Trudno tak wyszło. Małe niedogadanie, brak łączności i stracone 30-40 minut, a ja niestety przed 19.00 muszę być w domu. Taki los.
Ale jak to się mówi gdy coś nie wychodzi : Nie ma tego złego co by na dobre nie przekabacić.
Prawda???
Prawda. Jest pretekst aby spotkać się w tych okolicach raz jeszcze i odwiedzić nieodwiedzone Góry: Bąkową i Majową i może jakąś jeszcze inną np. Góra Czartoria koło Ręczna.

Zobaczymy, co i jak. Jak dla mnie była to już raczej ostatnia całodzienna wycieczka w tym sezonie. Nie kończę oczywiście jeszcze sezonu, bo chciałbym jeszcze pojechać do Puszczy Kampinoskiej i jeszcze odwiedzić Wzniesienia Łódzkie, ale na 100% dalej i dłużej już nie. Teraz pomału trzeba się zacząć rozliczać ze zrealizowanych i nie zrealizowanych planów w 2017 oraz przymierzyć się do planowania sezonu 2018, w którym to roku główną wycieczką będzie : Trzy dni na Green Velo.
Natomiast podsumowując dzisiejszą wycieczkę mogę tylko stwierdzić że w wyśmienitym towarzystwie to i niezrealizowane w 100% plany są wspaniałe i warte przeżycia. Dziękuję Wam bardzo za dzisiejszy dzionek.

Trasa : Przedbórz – Wierzchlas – Zuzowy – Wąsacz – Reczków Stary – Brzezie – Rez. Diabla Góra – Brzezie – Skotniki – Faliszew – Taras – Grobla – Przedbórz – Kraszewice – Chełmo – Rez. Góra Chełmo – Chełmo – Kraszewice – Przedbórz.

Foto:

Na leśnych drogach w okolicy Przedborza © GOZDZIK

Na szczycie Diabła Góry © GOZDZIK

Rezerwat Diabla Góra © GOZDZIK

Na szczycie Góry Chełmo © GOZDZIK

Pozostałości po grodzisku na szczycie Góry Chełmo © GOZDZIK

Kamieniołom na Górze Chełmo © GOZDZIK

Ten sam kamieniołom i Goździk © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

DST 95.40km
Teren 35.00km
Czas 05:14
V_AVG 18.23km/h
V_MAX 34.40km/h
Temperatura 24.0°C
Podjazdy 336m
Sprzęt GIANT TALON
Aktywność Jazda na rowerze

Uczestnicy

Po lasach majora "Hubala"

Niedziela, 10 września 2017 · dodano: 12.09.2017 | Komentarze 2

Terapii mej ciąg dalszy następuje dziś.
No tak. Bo gdyby nie to, że z Karoliną umówiłem się już prawie miesiąc lub dwa wcześniej na wycieczkę w okolicy Tomaszowa, to w sobotę na grillu u szwagra poległbym jak Krzyżacy pod Grunwaldem.
A naprawdę nadal mi się nie chce, ale wstyd było odmówić. Tym bardziej, że na wycieczkę zapowiadała się super piękna pogoda, a do tego towarzystwo przednie.
A swoją drogą, co się na tym grillu ubawiłem i uśmiałem to moje.
Ale wracając do terapii rowerowej.
Od dłuższego czasu miałem ochotę na rozpoczęcie jazdy szlakiem mjr Henryka Dobrzańskiego ps. Hubal. Karolina z Darkiem opracowali trasę, termin umówiony nie ma wyjścia na zbiórkę do Tomaszowa gnam z samego rana. Pod skansenem chwilkę po 9.00 przybywa Andrzej (bardzo się cieszę, że mógł dziś z nami się spotkać. Nie widziałem się z Andrzejem od końca lipca), a po chwili oczekiwania Karolina i Darek ( a z nimi od kwietnia.... masakra jak ten czas ucieka)
Zapoznają nas z planem wycieczki informując ze fajnie by było odwiedzić jeszcze bunkry, których nie widzieliśmy, a były w planie, podczas wycieczki w zeszłym roku.
Wsiadamy na nasze rumaki i ruszamy do Dęba gdzie znajduje się pierwszy punktu ścieżki edukacyjno-historycznej „Śladami Oddziału Majora Hubala”, która to z kolei pokrywa się częściowo ze Szlakiem Partyzanckim im. „Hubala”.
Karolina prowadzi nas leśnymi duktami. Ptaszki śpiewają, słonko świeci, cieplutko, miło się rozmawia, szum wiatru w uszach, naga podaje ładnie, las pachnie grzybami, kanapki smakują inaczej….. OJJJJJJJJ JAK WSPANIALE JEST NA ROWERZE ……. Jak cudownie…. Jak mi brakowało tego uczucia ….. tego czegoś właśnie…. Tej radości z bycia tu i teraz na rowerze, nie ważne konkretne miejsce liczy się dany moment, chwila…… Wracam do żywych … ciałem, duszą, sercem….. rowerzystów !!!!!!.
Chce jeszcze…….. i jest jeszcze. Odwiedzamy kolejne miejsca związane z działaniami bojowymi oddziału „Hubala”- Poświętne, Fryszerkę, Studzianne, Leśniczówka Bielawy (wigilia oddziału) i w końcu najważniejsze miejsce Anielin. To tu 30.04.1940 roku zginą major kawalerii Wojska Polskiego Henryk Dobrzański „Hubal”. Przez jednych nazywany pierwszym partyzantem przez innych ostatnim polskim żołnierzem, który mimo rozkazów broni nie złożył munduru nie zdjął. W tym miejscu znajduje się Szaniec majora. Miejsce spoczynku nie jest znane i do dziś mimo poszukiwań nadal nie ma w tym temacie dokładnej wiedzy. Z tego, co udało mi się przeczytać w Internecie cały czas trwają prace zmierzające do tego, aby odnieść to miejsce. Nawet ostatnio w 2016 roku w Inowłodzu.
Bardzo ciekawą stronę (jest m.in. filmik z wywiadu z córką majora) znalazłem pod tym adresem http://www.majorhubal.pl/index.php?d=strona_aktualnosci

A co się tyczy samej wycieczki to oczywiście była bardzo udana. Odwiedziliśmy wszystkie zaplanowane miejsca. Oczywiście zostało jeszcze kilka miejsc na ścieżce edukacyjnej i dalsza cześć szlaku, ale to miejsca, które były poza naszym dzisiejszym planem.
Ale dobrze, że zostały. Wrócimy tu jeszcze może jesienią ????, a może wiosna???? Lasy przepiękne, więc obie pory roku będą miały swój klimat, który przyczyni się do tego, że wycieczka będzie ciekawsza.
Karolina, Darku bardzo Wam dziękujemy za przewodnictwo w dzisiejszej wycieczce. Mam nadzieję że uda się nam jeszcze raz wybrać w te piękne leśne tereny i dokończyć „rowerowy marsz” po ścieżce i szlaku związanymi z mjr „Hubalem”.

PS
Bunkry w Skrzynkach też ciekawostka muszę Wam powiedzieć.

Trasa: Tomaszów Mazowiecki – Wąwał – Brzustów – Dęba – Poświętne – Anielin – Fryszerka – Inowłódz – Spała – Tomaszów Mazowiecki – Kruszowiec – Skrzynki – Ojrzanów – Tobiasze – Zaborów I – Tomaszów Mazowiecki.

Foto:

Ekipa na szlaku © GOZDZIK

Bielawy miejsce po leśniczówce © GOZDZIK

Obelisk © GOZDZIK

Anielin - Szaniec majora "Hubala" © GOZDZIK

Jedna z tablic w szańcu © GOZDZIK

Młyn we Fryszerce © GOZDZIK

Inowłódz - ruiny cmentarza Żydowskiego © GOZDZIK

Inowłódz - Cmentarz z okresu I WŚ © GOZDZIK

Tablica informacyjna przed cmentarzem © GOZDZIK

Inowłódz - bunkier na terenie kopalni © GOZDZIK

Skrzynki i to co zostało z grupy bunkrów © GOZDZIK

Bunkry w Skrzynkach © GOZDZIK

Skrzynki - w bunkrze © GOZDZIK

Skrzynki - bunkry © GOZDZIK

Kategoria Wycieczki i wyprawy

Dystans całkowity:	10667.78 km (w terenie 2868.50 km; 26.89%)
Czas w ruchu:	574:30
Średnia prędkość:	18.57 km/h
Maksymalna prędkość:	71.00 km/h
Suma podjazdów:	48369 m
Liczba aktywności:	125
Średnio na aktywność:	85.34 km i 4h 35m
Więcej statystyk

GOŹDZIK

rowerowy blog

Info

Znajomi

Moje rowery

Wykres roczny

Archiwum bloga

Wycieczki i wyprawy

Moja przygoda z Green Velo dzień 1

Piątek, 27 lipca 2018 · dodano: 01.08.2018 | Komentarze 6

Pałac Malina

Niedziela, 22 lipca 2018 · dodano: 23.07.2018 | Komentarze 2

Szlakiem Partyzanckim im. "Hubala"

Niedziela, 10 czerwca 2018 · dodano: 11.06.2018 | Komentarze 5

Skowronki w Głownie dzień pierwszy - Rawa Mazowiecka

Sobota, 19 maja 2018 · dodano: 21.05.2018 | Komentarze 2

Do Kutna Szlakiem Bitwy Nad Bzurą

Środa, 2 maja 2018 · dodano: 06.05.2018 | Komentarze 7

Na Jurajskich Szlakach

Niedziela, 22 kwietnia 2018 · dodano: 23.04.2018 | Komentarze 6

Wyszków zdobyty

Sobota, 7 kwietnia 2018 · dodano: 08.04.2018 | Komentarze 5

W wodzie, błocie i śniegu do Puszczy Mariańskiej

Sobota, 10 marca 2018 · dodano: 11.03.2018 | Komentarze 4

Góry dwie.........

Sobota, 30 września 2017 · dodano: 02.10.2017 | Komentarze 4

Po lasach majora "Hubala"

Niedziela, 10 września 2017 · dodano: 12.09.2017 | Komentarze 2